JOOST BATAILLE



portretfoto's
documentaire foto's
andere foto's
woorden



Amsterdam, NL

+31 6 57 54 67 36

Copyright Joost Bataille 2017 - alle rechten voorbehouden - all rights reserved - geen publicatie zonder toestemming - no publication without permission

Deze site is gemaakt met Indexhibit



Facebook LinkedIn


Nieuws
Mis11 september 2018
wit

Of ze aan tafel kon gaat zitten. Ik wist dat ze zo'n wit interieur had en ze droeg ook al iets wits. En dan een beetje lijden, niet teveel maar wel zichtbaar. Hm, niet zo goed gelukt.

Ma15 juli 2018
familiefoto

Hier kan ik van wakker liggen. Ook al weet ik hoeveel mensen er komen, hoe oud ze zijn en hoeveel tijd er is. Ik wilde de eettafel aan de kant, de lamp weg en toen dat gebeurd was, zag ik dat het niet ging werken. Toen stond de keuken in de weg. Iedereen ging zich ermee bemoeien. Behalve moeder, die zat het in haar stoel een beetje te beschouwen. Dat zag er goed uit en toen heb ik er de rest omheen gemanouvreerd. Blije gezichten.

Koor6 mei 2018
voces caelestes

Dit is vrouwenschola Voces Caelestes uit Nijmegen. Of ik een staatsieportret van ze kon maken.

Met plezier, ik oefen altijd groepsportretten, dat is lastig. Eerst hadden we een opstelling gemaakt met iedereen dicht bij elkaar, de langsten achterin en zo. Kan wel maar ik werd er niet blij van.

Het tweede plan was om de groep dan op te breken, drie mensen naar links, drie naar rechts, de middelste blijft staan, en ze dan van een afstandje weer haar positie in te laten nemen. Dat leverde deze foto op, veel beter.

Ik shopte al een verdwaalde stoeptegel uit het gras, zit nu nog te twijfelen over de regenpijp.

Spoor19 april 2018
op het spoor

"Wat doet die zwangere vrouw daar op het spoor?" Ik hoor het m'n oud-docent zeggen. Je kunt de plank ook wel eens misslaan en dan ligt er zo'n foto op tafel. Daar wist 'ie op de Fotoacademie wel raad mee. "Da's niet goed, hè, dat weet je zelf toch ook" en dan werd de afdruk omgedraaid.

Toch komt deze foto niet uit de lucht vallen. Ik had dat spoor gezien en wilde er iets mee. Dan wordt het zoeken naar de verhouding tussen voorgrond en achtergrond, hoe groot wil ik haar erin, hoe hoog, hoeveel lucht. En dan loop ik heen en weer, dichterbij en verder af, om te kijken hoe dat eruit ziet. Dat verder lopen heb ik hier even doorgezet, tot ze helemaal in beeld was. We moesten er allebei om lachen.

Maar het werd uiteindelijk de foto hieronder. Met een zachte blik in haar ogen, beetje zoekend, en dat spoor dat in de verte verdwijnt, waarheen, ergens.

marietje met spoor

Niet5 maart 2018
niet

De hele familie ging op de foto, in een wit t-shirt. Wilde ze niet.

Kerst5 januari 2018
Aafke

Ik had de camera op het statief gezet. Er was net genoeg licht om uit de hand te werken maar ik liep steeds druk te doen. En van dat statief werd ik rustiger. Het kost allemaal meer tijd, als de camera omhoog moet of iets naar links. Die was er, gelukkig.

Uiteindelijk stond 'ie goed, ik zette het scherpstelveldje op het dichtsbijzijnde oog en drukte de ontspanknop half in. Toen de camera klaar was met scherpstellen zag ik dit. Niks meer aan doen. Dit is Aafke.

Een Amsterdams museum had me gevraagd om portretten van een aantal medewerkers te maken. Die hadden dat als kerstcadeau gekozen. Ik was opgevallen bij de kerstcadeau-verantwoordelijken omdat ik begin 2017 op dezelfde plek een andere foto had gemaakt. Van een Vlaming met zachte ogen, hierzo.

Die foto was het museum rondgegaan en zo ontstond ontstond het idee.

Hieronder nog een foto uit de serie. Hetzelfde klassieke licht van linksboven, de achtergrond die spelen met vorm toelaat en een geweldig model. Dit is Josje.

<br />
Josje

Grijs28 december 2017
José met grijskaart

De eerste foto is er vaak zó een, waarop het model een grijskaart vasthoudt. Dat is voor de witbalans, om later tegen de computer te vertellen welke kleur het licht heeft. Onze ogen weten dat vanzelf, de camera en Photoshop weten het ongeveer.

Vaak zijn dat geslaagde foto's omdat we nog niet ons best aan het doen zijn. Het model om er leuk uit te zien, ik om een goede foto te maken. We kunnen nog enigszins onbevangen tegenover elkaar staan en dáár een foto van maken. Daarna wordt het stroever, aan beide kanten.

Aan de andere kant, je went aan elkaar en als ik m'n best ga doen, gaat het ook vaak goed. Kijk hieronder. Lekker op zwart-witfilm fotograferen, heb je ook geen last meer van dat witbalans-geneuzel.

Dit is José Louwers

José met basket

Tocht16 november 2017

Drietal van boven

Hieronder heb ik het over m'n eeuwigdurende zoektocht naar het ongeposeerde portret. Daar kwam vandaag deze foto uit. Vrolijke en behulpzame mensen die beleefd vroegen in hoeverre ze zich ermee mochten bemoeien, wetenschappers.

De strijd van de dag was met het kunstlicht dat niet uit kon. Het daglicht was niet sterk genoeg. Had ook m'n 'afdak' niet bij, dat werkt heel goed om licht van boven af te schermen. Enfin, het vergde wat digitaal duwen en trekken om 't geheel toonbaar te maken.

Mooi, een stukje Nieuwe Achtergracht erbij.

Groep13 oktober 2017

Bank

Of ik een familiefoto kon maken.

Dat is een groepsportret en kan dus moeilijk zonder enige sturing. En in mijn eeuwigdurende zoektocht naar het ongeposeerde portret komt dat natuurlijk niet van pas.

Wie kan dat goed? Stephan Vanfleteren doet dat mooi in zijn boek over fanfares, 'En avant, marche!', hierzo.

En Annie van Gemert, op scholen in België bijvoorbeeld, kijk hier.

Dus dan blader ik eens door die boeken, die heb ik daar ook speciaal voor gekocht, als studieboeken groepsportret.

Dan wordt het zoiets als hierboven. Let op de Aarsman aan de muur.

Thee21 augustus 2017

Winnifred

We dronken thee, ik nam een broodje. En hadden een levendig gesprek, als altijd. 'Dan heb je dus nog een auteursfoto nodig', zei ik. Die konden we ter plekke eigenlijk wel maken, in de IJsbreker aan de Weesperzijde. Dit is Winnifred Jelier

Zelf9 juli 2017

Zelfportret in de buitenspiegel van m'n fiets, aan de Maas bij Givet

Dit is m'n vakantiefoto en meest recente zelfportret. Fietshandschoenen en een verbleekte Westerpark-pet, de achteruitkijkspiegel van m'n vakantiefiets. Givet aan de Maas, de eerste plaats in Frankrijk als je vanuit België komt. Een mooi moment, dito weer, een glad fietspad, nog geen pijn in de benen.

Kunst30 april 2017

Giovanna Fossati, curator van het Eye Filmmuseum in Amsterdam

Kunst moet commentaar op zichzelf geven, lees ik wel eens. Dan krab ik eens op m'n hoofd want wat zou dat dan moeten betekenen?
Ik denk dat je het aan deze foto kunt zien. Dit is Giovanna Fossati, curator bij het Eye Filmmuseum en ze moest op de foto. Vond ze niet erg, ik ook niet. We spraken af in het kleine filmzaaltje. Bijna al het licht moest uit, de ledstrips in de trap juist niet. En ik schoof de paraplu van m'n flitser het beeld in, voor de levendigheid en omdat ik nog iets lichts nodig had in deze donkere foto.
Die vertelt nu dat we wat aan het spelen zijn, dat het er misschien serieus uitziet maar toch voor de aardigheid is, heel gewoon, iets leuks maken. En dan zeggen: 'Kijk, heb ik gemaakt!'

Film3 april 2017

Sandra den Hamer

Sandra den Hamer, directeur van het Eye-filmmuseum.

Raar26 februari 2017

Kila van der Starre

'Ik vind het raar om mezelf op een foto te zien zonder dat ik lach', schreef ze. Ik vind haar beeldschoon zo, de zoekende blik in haar grijsblauwe ogen, bijna jammer dat het zwartwit is. Onbevangen in een donkere wereld. Die overigens gewoon in de Bakhuizen van den Brinkstraat in Utrecht is.

Dit is dichter en literatuurwetenschapper Kila van der Starre, oprichter van straatpoezie.nl.

Team20 februari 2017

Team

Het staat online, het team van stedenbouwer Marco Broekman. Bij daglicht in hun eigen kantoor gefotografeerd, beetje doorwerken want als de zon de hoek om kwam, zou het licht te hard worden. Gorgeous zijn ze. Nou zeg ik dat natuurlijk altijd, dat het model er gorgeous uitziet. En daarna zeg ik dat ik dat altijd zeg.

Echt6 februari 2017

Frank

'Toen moest ik écht lachen', zei hij toen ik 'm deze foto liet zien. Dat kun je zien en da's mooi, dan hoef je daar niet naar of zoek of net te doen alsof. Hij had z'n trouwpak aangetrokken en zei dat hij wist dat fotograferen tijd kost. Dank daarvoor, Frank.

In het raam manchetten, schoenen en de gevel van autobedrijf Pameer waarvan de eigenaar getypeerd wordt door 'hard werken en eerlijkheid'. Daarnaast zijn er aantrekkelijke tarieven, een persoonlijke benadering, is een afspraak niet nodig en staan koffie en/of thee altijd klaar.



Muur1 februari 2017

Jeroen

Er was een muur van onbehandeld beton. Of in elk geval, niet weggewerkt. Wel mooi glad, er zit toch iets over heen. Volgens de bouwcoördinator was het niet helemaal gelukt maar voor mij was het goed. En er was een Vlaming met zachte ogen die ik wel eens wilde fotograferen. 'Ach Jeroen, wil je even gaan staan en je jas dichtdoen?'.

(Terug naar Kerst)



Ouder nieuws hier